josd_1

josd_2

josd_3

In de sculpturen van Jos Dirix staat het cyclische leven centraal. Ze gaan over zíjn leven, maar ook over het leven in het algemeen. In leven en werk van de beeldhouwer uit het Limburgse Neer hangt alles met alles samen. Hij gaat tot het uiterste om het maximale rendement uit leven en kunst te halen. Zijn beeldhouwkunst verenigt levenshonger met euforie en reflectie, bezinning en uitbundigheid, vergankelijkheid en vitaliteit.

Een belangrijk streven van Jos Dirix is het verankeren van visuele spanning en dynamiek in zijn beelden. Dat streven loopt als een rode draad door zijn oeuvre. Toch verandert zijn werk voortdurend. Er is sprake van een gestage en interessante ontwikkeling. De bronsplastieken getuigen van sterke verbondenheid met stieren, steenbokken, (IJslandse) paarden en menselijke torso’s.

Jos Dirix benadrukt dat beeldhouwen een kwestie is van overdrijven: steeds een stapje verder gaan. Goed is niet goed genoeg. Het kan altijd beter: van goed naar groots. Hij schaaft onophoudelijk aan zijn technische vaardigheden, koestert de behoefte aan nieuwe experimenten en neemt niets voor vanzelfsprekend aan. Vaardigheid en doelmatigheid, daadkracht en concentratie zijn vereist om vooruit te komen. Dirix onderzoekt, analyseert en experimenteert. Hij wikt en weegt. In zijn sculpturen probeert hij de essentie van een moment, een stemming, een houding, een gevoel of een beweging te vangen. Die instelling en nieuwsgierigheid hebben hem gebracht waar hij nu staat. Hij reageert en desoriënteert, brengt structuur en vaste vorm aan om die vervolgens met dezelfde doortastendheid weer te ondergraven. Zijn aanpak is deels concreet en formeel, maar óók radicaal, expressief, intuïtief. Doorslaggevende beslissingen worden tíjdens het scheppingsproces genomen. Elke artistieke ingreep wordt door het beeld of door de materie uitgelokt.